"Henüz on sekizinde, genç bir fidan, karanlığa karşı bir meşale yaktı. Kavgası, sadece bir okul duvarı içinde değil, milletin geleceği için verilen kutsal bir yemindi."
ATEŞTEN BİR YEMİN
Bursa’nın o kadim topraklarında bir yiğit doğdu: Erol Ateş. Onun adı, 1979 yılının o kanlı günlerinde, gençliğin masumiyetini adanmışlığın destanına dönüştüren bir sembol oldu. Henüz on sekiz yaşındaydı. Hayatının baharında, Soğanlıköy mahallesinde ikamet eden bir öğrenciydi; fakat onun omuzlarındaki yük, yaşıtlarının taşıyabileceğinden çok daha ağırdı. Zira Erol Ateş, sadece okuyan bir genç değil, milletinin ideallerini kalbinde taşıyan, gözünü budaktan sakınmayan bir kahramandı.
CUMHURİYET LİSESİ'NİN SİPERİ
Erol, okuduğu Cumhuriyet Lisesi'nin dar koridorlarını, davanın en ön cephesi olarak görüyordu. Okul, cehaletin ve bölücülüğün zehrini akıtan komünist idareci ve öğrencilerin amansız baskısı ve saldırısı altındaydı. Bu ateş çemberinin ortasında, o, Ülkücü Teşkilat Başkanı olarak dimdik durdu. O, sadece bir öğrenci başkanı değil, inançlarının sarsılmaz kalesiydi. Karanlık güçler, o gençliğin üzerine yürüdüğünde, Erol Ateş bir siper oldu, idealsizliğe karşı bir mühür vurdu.
İDEALLER VE ALIN TERİ
Erol’un hayatı, yalnızca siyasi mücadeleden ibaret değildi. O, mücadeleyi alın teriyle kutsayanlardandı. Okul dışındaki vakitlerinde, Reyhanlı mahallesinde bulunan, dayısı Halit Sivri’ye ait kundura dükkanında çalışıyordu. Orası, kirli siyasetin gölgesinden uzak, el emeğiyle geçimini sağladığı, sırtını dayadığı sade bir limandı. Gündüzleri gençliğin ateşiyle ideallerini savunurken, akşamları ekmek kavgası veriyordu. Bilmiyorlardı ki, düşman, namlusunu şimdi en savunmasız, en masum anına çevirecekti.
10 EYLÜL: İHANETİN PUSU VE KAHRAMANIN DİRENİŞİ
Takvimler 10 Eylül 1979 gününü gösterirken, saatler 16.30’u vurduğunda, kaderin en acımasız anı yaşandı. Erol, Reyhanlı’daki kundura dükkanında, sessizce rızkını kazanırken, üç kişilik devrimci solcu-komünist militan grubu, işyerine alçakça bir baskın düzenledi. Bu, cephede karşılaşılan bir çarpışma değil, ideallere ve gençliğe sıkılan hain bir kurşundu.
O daracık mekânda, namluların gölgesinde, Erol Ateş vicdanının son direnişini gösterdi. Saldırı sonucu ağır yaralandı. Genç bedeni, ülkücü davası uğruna akıtılan ilk değil, son kanı da olmayacaktı. Hızla hastaneye kaldırıldı; doktorlar, tıpkı onun gibi, hayatı kurtarmak için zamana karşı bir savaş verdi.
11 EYLÜL: ŞEHADETİN ÖLÜMSÜZ İMZASI
Fakat yaraları derindi, yükü ağırdı. Bütün insani çabalara rağmen, Erol Ateş’in genç bedeni daha fazla direnemedi. 11 Eylül 1979 tarihinde, henüz on sekiz yaşındaki bu yiğit ülküdaşımız kurtarılamayarak şehadet şerbetini içti.
O, bedenen aramızdan ayrılmıştı, fakat bıraktığı iz, bir dönemin fedakârlık abidesi olarak kalacaktı. Erol Ateş, okulunda bayrağı yere düşürmemek için mücadele eden, kundura dükkanında alın teri döken bir öğrenciydi. O, karanlığa karşı bir meşale yakmış, bu meşalenin ateşiyle destanlaşmıştır.
"Bursa toprağı şimdi bir yemin taşır: Erol Ateş, bir gencin değil, davasının ölümsüzlüğe attığı en cesur imzadır. O, 11 Eylül sabahı sadece şehit olmadı; çağlar sürecek bir destanın ilk mısrası oldu."